Wśród rodziców pobierających niemieckie Kindergeld na dzieci mieszkające za granicą najwięcej, bo 112 384, ma polskie obywatelstwo – wynika z danych Federalnej Agencji Pracy. W Niemczech rośnie spór o to, czy świadczenie powinno zależeć od kosztów życia w kraju dziecka.
Co pokazują dane Federalnej Agencji Pracy
Według Bundesagentur für Arbeit na koniec 2025 roku Kindergeld wypłacano na 291 292 dzieci mieszkających poza Niemcami. Największą grupę stanowią dzieci uprawnionych z polskim obywatelstwem – 112 384. Za nimi są obywatele Niemiec, których dzieci mieszkają za granicą (36 727), Czesi (33 872) i Rumuni (32 459).
Łącznie Familienkasse wypłaciła w 2025 roku ok. 55,3 mld euro na 17,57 mln dzieci. Dzieci za granicą to więc ok. 1,7 proc. wszystkich beneficjentów. Na konta zagraniczne trafiło 528 mln euro.
Agencja zastrzega, że przelewy na zagraniczne konta nie są tożsame z liczbą dzieci mieszkających poza Niemcami: część rodzin żyjących w Niemczech korzysta z rachunków za granicą, a świadczenie na dzieci za granicą może trafiać na konta niemieckie.
Dlaczego Polacy dostają niemieckie świadczenie
Prawo do Kindergeld wynika z pracy rodzica w Niemczech, a nie z miejsca zamieszkania dziecka. Stawka w 2026 roku to 259 euro miesięcznie na dziecko. Wniosek dla dzieci mieszkających za granicą składa się co do zasady na piśmie, z formularzami KG1, „Anlage Kind” i „Anlage Ausland” – informuje Familienkasse. Jak opisywaliśmy wcześniej, Berlin szuka sposobu na ograniczenie takich wypłat, ale prawo UE ogranicza pole manewru.
Spór w Niemczech
Według „Die Welt” Günter Krings, wiceprzewodniczący klubu CDU/CSU w Bundestagu, uważa, że Niemcy są głównym eksporterem świadczeń na dzieci do innych państw UE. Politycy unii argumentują, że koszty życia w Niemczech są wyższe niż w krajach, w których mieszkają dzieci, a prawo UE wymaga wypłaty tej samej kwoty.
Odmienne stanowisko zajmuje SPD. Parsa Marvi powiedziała, że równe traktowanie w świadczeniach rodzinnych to element swobody przepływu pracowników, a pracujący w Niemczech nie powinni być dyskryminowani z powodu miejsca zamieszkania dzieci. Janine Wissler z Lewicy zwraca uwagę, że debata dotyczy ok. 1 proc. wydatków na świadczenia na dzieci.
Zmiana zasad dla wszystkich państw członkowskich wymagałaby reformy na poziomie europejskim.




